เลือกซื้อ Google Play บนเว็บ ซื้อและเพลิดเพลินได้ทันทีบนโทรศัพท์หรือแท็บเล็ต Android โดยไม่ต้องซิงค์ให้ยุ่งยาก
วิธีการใช้ชีวิตยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน
โดย
อาร์โนลด์ เบนเน็ตต์
คำนำของฉบับนี้
คำนำนี้แม้ว่าจะวางไว้ที่จุดเริ่มต้น แต่ก็ต้องอ่านในตอนท้ายของหนังสือ
ฉันได้รับจดหมายจำนวนมากเกี่ยวกับงานเล็กๆ นี้ และบทวิจารณ์มากมายเกี่ยวกับงานชิ้นนี้ (บางชิ้นก็เกือบจะยาวพอๆ กับตัวหนังสือเอง) ได้รับการตีพิมพ์แล้ว แต่แทบไม่มีความคิดเห็นใด ๆ ที่เป็นเชิงลบ บางคนคัดค้านน้ำเสียงที่เหลื่อมล้ำ แต่เนื่องจากน้ำเสียงในความคิดของฉันไม่ได้ไร้สาระเลย การคัดค้านนี้จึงไม่ทำให้ฉันประทับใจ และไม่มีการตำหนิที่หนักหนากว่านี้ ฉันเกือบจะถูกโน้มน้าวใจแล้วว่าระดับเสียงนั้นไม่มีที่ติ! อย่างไรก็ตาม มีการเสนอมาตรการที่เข้มงวดมากขึ้น—ไม่ใช่ในสื่อ แต่โดยนักข่าวที่จริงใจจิปาถะ—และฉันต้องจัดการกับมัน การอ้างอิงถึงหน้า 43 จะแสดงให้เห็นว่าฉันคาดหวังและกลัวความไม่เห็นชอบนี้ ประโยคที่มีการประท้วงมีดังนี้:—"ในกรณีส่วนใหญ่ เขา [ผู้ชายทั่วไป] ไม่ได้รู้สึกหลงใหลในธุรกิจของเขาอย่างแน่นอน อย่างดีที่สุดเขาก็ไม่ชอบมัน เขาเริ่มต้นธุรกิจด้วยความไม่เต็มใจบ้างช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเขาก็ปิดท้ายด้วยความยินดีโดยเร็วที่สุด และเครื่องยนต์ของเขาในขณะที่เขาทำธุรกิจของเขาแทบจะไม่ได้ 'แรงม้า' เต็มเลย"
ข้าพเจ้ารับรองด้วยสำเนียงที่จริงใจอย่างไม่ผิดเพี้ยนว่ามีนักธุรกิจจำนวนมาก—ไม่เฉพาะแต่ผู้ที่มีตำแหน่งสูงหรือมีโอกาสที่ดีเท่านั้น แต่ยังมีผู้ใต้บังคับบัญชาที่ถ่อมตัวและไม่มีความหวังว่าจะมีตำแหน่งที่ดีกว่านี้อีก—ผู้ชื่นชอบหน้าที่ทางธุรกิจของตน, ผู้ไม่หลบเลี่ยงพวกเขา, ผู้ไม่มาถึงสำนักงานช้าที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และออกเดินทางให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้, กล่าวอีกนัยหนึ่งคือใช้กำลังทั้งหมดในการทำงานในแต่ละวันและเหนื่อยล้าอย่างแท้จริงเมื่อสิ้นสุดการทำงาน
ฉันพร้อมที่จะเชื่อมัน ฉันเชื่ออย่างนั้น ฉันรู้ว่ามัน. ฉันรู้อยู่เสมอ ทั้งในลอนดอนและต่างจังหวัด การที่ฉันต้องใช้เวลานานหลายปีในสถานการณ์ทางธุรกิจที่อยู่ใต้บังคับบัญชา และความจริงก็ไม่รอดพ้นจากข้าพเจ้าที่เพื่อนฝูงข้าพเจ้าจำนวนหนึ่งแสดงให้เห็นว่ามีความหลงใหลในหน้าที่ของตนอย่างซื่อสัตย์ และขณะปฏิบัติหน้าที่เหล่านั้น พวกเขาก็ดำเนินชีวิตอย่างเต็มความสามารถจริงๆ แต่ฉันยังคงเชื่อมั่นว่าบุคคลที่โชคดีและมีความสุขเหล่านี้ (อาจมีความสุขมากกว่าที่พวกเขาคาดเดา) ไม่ได้และไม่ได้ถือเป็นคนส่วนใหญ่ หรืออะไรทำนองนั้น คนส่วนใหญ่ ฉันยังคงเชื่อมั่นว่าผู้ชายที่มีมโนธรรมโดยเฉลี่ยส่วนใหญ่ในธุรกิจ (ผู้ชายที่มีแรงบันดาลใจและอุดมการณ์) ไม่ได้กลับบ้านในค่ำคืนที่เหน็ดเหนื่อยอย่างแท้จริง ฉันยังคงเชื่อมั่นว่าพวกเขาไม่ทุ่มเทตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ในการหาเลี้ยงชีพ และอาชีพของพวกเขาน่าเบื่อมากกว่าที่จะสนใจพวกเขา
อ่านเพิ่มเติม....
อ่านเพิ่มเติม
